Art. 121.
1. Członkami Biura są zakłady ubezpieczeń wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej działalność ubezpieczeniową w grupie obejmującej ubezpieczenie
obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1.
2. Zakłady ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1, stają się członkami Biura z
dniem uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej
wydanego przez organ nadzoru, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. Zakłady ubezpieczeń z państw członkowskich Unii Europejskiej, wykonujące
działalność ubezpieczeniową za zezwoleniem właściwego organu państwa, w
którym mają siedzibę, stają się członkami Biura z dniem złożenia deklaracji
członkowskiej.
4. Przynależność do Biura jest obowiązkowa.
Art. 122.
1. Przedmiotem działalności Biura jest:
1) wystawianie dokumentów ubezpieczeniowych ważnych w innych państwach;
2) zawieranie z zagranicznymi biurami narodowymi umów o wzajemnym
uznawaniu dokumentów ubezpieczeniowych;
3) organizowanie likwidacji szkód lub bezpośrednia likwidacja szkód spowodowanych
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez posiadaczy pojazdów
mechanicznych zarejestrowanych za granicą posiadających ważne dokumenty
ubezpieczeniowe wystawione przez zagraniczne biura narodowe;
4) organizowanie likwidacji szkód lub bezpośrednia likwidacja szkód spowodowanych
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez posiadaczy pojazdów
mechanicznych zarejestrowanych w państwach, o których mowa w art.
25 ust. 2;
5) określanie zasad i trybu dystrybucji dokumentów ubezpieczeń granicznych,
a w szczególności ustalanie wzorów tych dokumentów oraz ich ewidencjonowanie.
2. Biuro może powierzać zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, wyłącznie
członkom Biura.
Art. 123.
Biuro odpowiada za szkody będące następstwem wypadków, które wydarzyły się na
terytorium:
1) Rzeczypospolitej Polskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych,
zarejestrowanych w państwach, których biura narodowe są sygnatariuszami
Jednolitego Porozumienia między Biurami Narodowymi – Regulaminu
Wewnętrznego;
2) Rzeczypospolitej Polskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych,
zarejestrowanych w państwach, których biura narodowe podpisały
z Biurem umowy o wzajemnym uznawaniu dokumentów ubezpieczeniowych
i zaspokajaniu roszczeń, pod warunkiem istnienia ważnej Zielonej
Karty, wystawionej przez zagraniczne biuro narodowe;
3) państw, których biura narodowe są sygnatariuszami Jednolitego Porozumienia
między Biurami Narodowymi – Regulaminu Wewnętrznego i powstały
w związku z ruchem pojazdów mechanicznych zarejestrowanych w Rzeczypospolitej
Polskiej, z wyjątkiem pojazdów mechanicznych, o których
mowa w art. 24;
3a) państw Unii Europejskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych,
jeżeli zgodnie z art. 2 pkt 7a lit. c ustawy o działalności ubezpieczeniowej
państwem członkowskim umiejscowienia ryzyka jest Rzeczpospolita
Polska, a posiadacz pojazdu nie był ubezpieczony obowiązkowym
ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych;
4) państw, których biura narodowe podpisały z Biurem umowy o wzajemnym
uznawaniu dokumentów ubezpieczeniowych i likwidacji szkód i powstały w
związku z ruchem pojazdów mechanicznych, pod warunkiem istnienia ważnej
Zielonej Karty, wystawionej przez Biuro;
5) państw, o których mowa w pkt 4, i na warunkach określonych w pkt 4, jeżeli
poszkodowanym jest obywatel polski, a sprawca posiadał Zieloną Kartę
wystawioną przez członka Biura, którego upadłość ogłoszono lub który
uległ likwidacji;
6) państw, o których mowa w pkt 3, jeżeli poszkodowanym jest obywatel polski,
a sprawca zawarł umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych
z członkiem Biura, którego upadłość ogłoszono lub który uległ
likwidacji.
Art. 124.
1. W przypadku szkód będących następstwem wypadków, które wydarzyły się na
terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub na terytorium państwa
trzeciego i powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych zarejestrowanych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Biuro ustala i udostępnia
dane:
1) zakładu ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano
szkodę;
2) reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego przez zakład ubezpieczeń, o
którym mowa w pkt 1;
3) identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia
posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;
4) osobowe posiadacza lub właściciela pojazdu mechanicznego, którym spowodowano
szkodę.
2. Jeżeli szkoda została spowodowana ruchem pojazdu mechanicznego, którego posiadacz,
zgodnie z prawem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jest
ustawowo zwolniony w kraju rejestracji z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia
OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, Biuro ustala i udostępnia dane
organu lub instytucji w państwie członkowskim Unii Europejskiej, odpowiedzialnej
za likwidację zaistniałej szkody.
3. Biuro ustala i udostępnia dane:
1) o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 – na pisemny wniosek poszkodowanego
lub uprawnionego;
2) o których mowa w ust. 1 pkt 4 – na pisemny wniosek poszkodowanego lub
uprawnionego po wykazaniu przez nich interesu prawnego w uzyskaniu
tych danych.
4. Udostępnianie danych jest dokonywane nieodpłatnie i podlega ewidencjonowaniu.
Art. 125.
1. W przypadku szkód będących następstwem wypadków, które wydarzyły się na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i powstałych w związku z ruchem pojazdów
mechanicznych Biuro ustala i udostępnia dane:
1) zakładu ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano
szkodę;
2) identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia
posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;
3) reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego przez zakład ubezpieczeń, o
którym mowa w pkt 1, w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym
poszkodowany lub uprawniony ma miejsce zamieszkania lub siedzibę;
4) osobowe posiadacza lub właściciela pojazdu mechanicznego, którym spowodowano
szkodę;
5) identyfikujące podmioty, które na mocy ustawy lub umowy międzynarodowej
ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, są zwolnione z obowiązku
zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych
oraz identyfikujące organ lub instytucję odpowiedzialną za wypłatę odszkodowań
za szkody spowodowane ruchem pojazdów mechanicznych będących
w posiadaniu tych podmiotów
– jeżeli poszkodowanym jest osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą
na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a szkoda powstała w
związku z ruchem pojazdu mechanicznego zarejestrowanego w Rzeczypospolitej
Polskiej.
2. Biuro ustala i udostępnia dane:
1) o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5 – na pisemny wniosek poszkodowanego
lub uprawnionego;
2) o których mowa w ust. 1 pkt 4 – na pisemny wniosek:
a) poszkodowanego lub uprawnionego, po wykazaniu przez nich interesu
prawnego w uzyskaniu tych danych,
b) ośrodka informacji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, po
wykazaniu interesu prawnego poszkodowanego lub uprawnionego w
uzyskaniu tych danych.
3. Biuro ustala dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, na wniosek ośrodka informacji
z państwa członkowskiego Unii Europejskiej i udostępnia je drogą elektroniczną.
4. (uchylony).
5. Udostępnianie danych jest dokonywane nieodpłatnie i podlega ewidencjonowaniu.
Art. 126.
1. Policja, w terminie 30 dni od zaistnienia zdarzenia, przekazuje Biuru zawiadomienie
o każdym wypadku spowodowanym ruchem pojazdu mechanicznego,
bez względu na państwo jego rejestracji, w wyniku którego uczestniczące w nim
osoby zmarły lub doznały obrażeń ciała.
2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane dotyczące wszystkich
uczestników wypadku, w tym dane dotyczące numerów dowodów ubezpieczenia
OC posiadaczy pojazdów mechanicznych i nazwę zakładu ubezpieczeń, w którym
pojazdy mechaniczne były ubezpieczone, wskazanie sprawcy wypadku jak
również informację o wystąpieniu o wszczęcie postępowania karnego.
3. Biuro przekazuje zakładowi ubezpieczeń, z którym sprawca wypadku miał zawartą
umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, informacje
o wypadku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie określonym w ust. 1 i 2.
4. Koszty druku zawiadomień jak i ich przesyłania ponosi Biuro.
Art. 127.
Biuro ustala dane:
1) o których mowa w art. 124 ust. 1 i 2 – uzyskując je z ośrodków informacji
państw członkowskich Unii Europejskiej;
2) o których mowa w art. 125 ust. 1 pkt 1-4 – uzyskując je z rejestru, o którym
mowa w art. 102 ust. 2, oraz uzyskując je z Funduszu gromadzącego dane, o
których mowa w art. 103;
3) o których mowa w art. 125 ust. 1 pkt 5 – po uzyskaniu informacji z Funduszu.
Art. 128.
1. W przypadku szkód, o których mowa w art. 80, Biuro pełni funkcję organu odszkodowawczego,
który rozpatruje, z zastrzeżeniem ust. 2, żądania odszkodowawcze
zgłoszone przez poszkodowanych lub uprawnionych i wypłaca odszkodowanie,
jeżeli:
1) zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń nie dopełnią
obowiązku, o którym mowa w art. 83 ust. 1 lub 2;
2) zakład ubezpieczeń nie ustanowił reprezentanta do spraw roszczeń zgodnie z
art. 78 ust. 1, chyba że poszkodowany lub uprawniony zgłosił swoje żądanie
bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń i otrzymał odpowiedź określoną w
art. 83 ust. 1 lub 2;
3) zidentyfikowanie pojazdu mechanicznego jest niemożliwe;
4) w terminie 60 dni od dnia zdarzenia nie został zidentyfikowany zakład
ubezpieczeń.
2. Biuro nie rozpatruje zgłoszonego żądania odszkodowawczego, jeżeli poszkodowany
lub uprawniony wytoczył powództwo przeciwko zakładowi ubezpieczeń.
Art. 129.
O zgłoszeniu żądania odszkodowawczego Biuro informuje niezwłocznie:
1) organ odszkodowawczy w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie
jest ustanowiony zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego,
którym spowodowano szkodę;
2) reprezentanta do spraw roszczeń lub zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu
mechanicznego, którym spowodowano szkodę;
3) osobę, która spowodowała szkodę, jeżeli została ustalona, oraz posiadacza
pojazdu mechanicznego.
Art. 130.
1. Biuro podejmuje czynności w celu ustalenia odpowiedzialności za spowodowanie
szkody i wysokości odszkodowania w terminie 60 dni od dnia otrzymania
żądania odszkodowawczego.
2. Biuro odstępuje od czynności określonych w ust. 1, jeżeli w terminie, o którym
mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń
udzieli poszkodowanemu lub uprawnionemu odpowiedzi na zgłoszone do Biura
żądanie odszkodowawcze.
3. Biuro wypłaca odszkodowanie lub jego bezsporną część nie wcześniej niż po
upływie 60 dni od dnia otrzymania żądania odszkodowawczego.
Art. 131.
Decyzja Biura działającego jako organ odszkodowawczy jest ostateczna. Poszkodowanemu
lub uprawnionemu przysługuje prawo dochodzenia roszczeń na drodze postępowania
cywilnego przeciwko zakładowi ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego,
którym spowodowano szkodę.
Art. 132.
Po wypłacie odszkodowania w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1 i
2, Biuro występuje do organu odszkodowawczego w państwie członkowskim Unii
Europejskiej, gdzie jest ustanowiony zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego,
którym spowodowano szkodę, o zwrot wypłaconego odszkodowania,
świadczeń i innych poniesionych kosztów.
Art. 133.
1. Jeżeli do wypłaty odszkodowania jest obowiązany zakład ubezpieczeń mający
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a odszkodowanie wypłacił organ
odszkodowawczy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Biuro jest
obowiązane do zwrotu na rzecz tego organu odszkodowawczego wypłaconego
odszkodowania, świadczeń i innych poniesionych kosztów.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu
mechanicznego, którym spowodowano szkodę, jest obowiązany do zwrotu kwoty
wypłaconej przez Biuro.
Art. 134.
Biuro występuje o zwrot wypłaconego odszkodowania lub świadczenia oraz poniesionych
kosztów w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1:
1) pkt 3 – do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego ustanowionego w
państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie miało miejsce zdarzenie;
2) pkt 4 – do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego ustanowionego w
państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie jest zarejestrowany pojazd
mechaniczny, którym spowodowano szkodę;
3) pkt 3 lub 4 – gdy szkodę spowodowano pojazdem mechanicznym zarejestrowanym
w państwie trzecim, do funduszu gwarancyjnego ustanowionego
w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie miało miejsce zdarzenie.
Art. 135.
1. Likwidacja szkód w przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 1, 2, 5 i 6, następuje
na zasadach określonych w art. 14 ust. 1-3 oraz przepisach rozdziału 2.
2. Likwidacja szkód w przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 3, 3a i 4, następuje
zgodnie z przepisami prawa właściwego dla miejsca zdarzenia, z
uwzględnieniem ust. 3.
3. W przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 3, 3a i 4, suma gwarancyjna nie
może być niższa niż określona w umowie ubezpieczenia, ale nie niższa niż obowiązująca
w państwie, na terytorium którego miało miejsce zdarzenie.
Art. 136.
1. Biuro, z uwzględnieniem postanowień art. 14 ust. 1-3, jest obowiązane wypłacić
odszkodowanie:
1) w przypadku, o którym mowa w art. 123 pkt 1, w terminie 30 dni od dnia
ustalenia państwa, w którym pojazd sprawcy jest zarejestrowany;
2) w przypadku, o którym mowa w art. 123 pkt 2, w terminie 30 dni od dnia
ustalenia ważności umowy ubezpieczenia sprawcy szkody.
1a. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze decyzji, nałożyć na
Biuro karę pieniężną do wysokości pięciokrotności przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ogłoszonego przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego za rok poprzedzający nałożenie kary.
1b. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1a, stanowią dochód
budżetu państwa.
2. Jeżeli w terminie 90 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie
Biuro nie ustali państwa, w którym pojazd sprawcy szkody jest zarejestrowany
lub ważności umowy ubezpieczenia sprawcy szkody, o których mowa w ust. 1,
właściwym do wypłaty odszkodowania, na zasadach określonych przepisami
rozdziału 7, jest Fundusz, z tym że nie wyklucza to roszczenia Funduszu do Biura
o zwrot wypłaconego odszkodowania z chwilą późniejszego ustalenia państwa
lub ważności umowy ubezpieczenia sprawcy.
Art. 137.
1. Biuro z dniem wypłacenia odszkodowania za jednego ze swoich członków dochodzi
od niego zwrotu wypłaconego odszkodowania.
2. Sprawca szkody powstałej w warunkach, o których mowa w art. 123 pkt 3,
i posiadacz pojazdu mechanicznego, który nie dopełnił obowiązku zawarcia
umowy ubezpieczenia obowiązkowego, a szkoda powstała w związku z ruchem
tego pojazdu, są obowiązani do zwrotu Biuru wypłaconego odszkodowania.
Art. 138.
1. Koszty działalności Biura są pokrywane ze składek członków Biura.
2. Wysokość składki wnoszonej przez członków Biura na rzecz Biura jest ustalana
przez Walne Zgromadzenie Członków i wyliczana od składki przypisanej brutto
z ubezpieczenia, o którym mowa w art. 4 pkt 1.
3. Wysokość składki wnoszonej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń jest wyliczana
od składki przypisanej brutto w ubezpieczeniu, o którym mowa w art. 4
pkt 1, z działalności wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 139.
1. Organami Biura są:
1) Walne Zgromadzenie Członków Biura;
2) Rada Biura;
3) Zarząd Biura.
2. Szczegółowe zasady i tryb wnoszenia składek, o których mowa w art. 138, zadania,
organizację i zasady działania Biura oraz zasady gospodarki finansowej
Biura określa statut, uchwalany przez Walne Zgromadzenie Członków Biura.
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii organu
nadzoru, zatwierdza, w drodze decyzji, statut Biura i jego zmiany, w oparciu
o kryterium zgodności z prawem oraz zgodności z zadaniami ustawowymi wykonywanymi
przez Biuro.
4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych ogłasza statut Biura i jego
zmiany w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.
Art. 140.
1. Biuro jest obowiązane, w terminie 4 miesięcy od zakończenia roku obrotowego,
sporządzić roczne sprawozdanie z działalności, które podlega badaniu przez
biegłego rewidenta.
2. Walne Zgromadzenie Członków Biura zatwierdza sprawozdanie, o którym mowa
w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku obrotowego.
3. Zatwierdzone przez Walne Zgromadzenie Członków Biura sprawozdanie, o którym
mowa w ust. 1, Biuro przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji
finansowych oraz organowi nadzoru.
4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki i tryb składania sprawozdania, o którym mowa w
ust. 1, w tym termin jego złożenia oraz niezbędne dane, jakie powinno zawierać,
uwzględniając w szczególności zapewnienie prawidłowości i przejrzystości sporządzanych
sprawozdań.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 141.
W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123,
poz. 1058, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271) art. 8b otrzymuje brzmienie:
„Art. 8b. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu
z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Naczelnej
Rady Adwokackiej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń określi, w
drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego,
o którym mowa w art. 8a, termin powstania obowiązku
ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc
w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 142.
W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz.
1059, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271) art. 228 otrzymuje brzmienie:
„Art. 228. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu
z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej
Rady Radców Prawnych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w art. 227, termin powstania
obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,
biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego
zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 143.
W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz.
369 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408) art. 19b otrzymuje brzmienie:
„Art. 19b. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu
z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej
Rady Notarialnej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w art. 19a, termin powstania
obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,
biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 144.
W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91,
poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138,
poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr 121, poz. 769, z
1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz.
255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489,
Nr 84, poz. 948 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 45, Nr 88, poz. 961, Nr 100,
poz. 1083, Nr 111, poz. 1193, Nr 113, poz. 1207, Nr 126, poz. 1383 i 1384 i Nr 128,
poz. 1407, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391 i Nr 124, poz.
1151) w art. 35 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„8. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów
zawodów medycznych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 6, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną
sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego
zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 145.
W ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz.
694 oraz z 2003 r. Nr 60, poz. 535) po art. 80 dodaje się art. 80a w brzmieniu:
„Art. 80a 1. Podmioty uprawnione do wykonywania działalności usługowej w
zakresie prowadzenia ksiąg rachunkowych, o których mowa w
art. 11 ust. 3, są obowiązane do zawarcia umowy ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z
prowadzoną działalnością.
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu
opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o
którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia
oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności
pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych
zadań.”.
Art. 146.
W ustawie z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie
(Dz. U. z 2001 r. Nr 31, poz. 359 oraz z 2002 r. Nr 240, poz. 2052) w art. 12 dodaje
się ust. 4 w brzmieniu:
„4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Krajowej
Izby Biegłych Rewidentów oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w
drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o
którym mowa w ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną
sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego
zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 147.
W ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 9,
poz. 86, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) art. 46 otrzymuje brzmienie:
„Art. 46. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu
opinii Krajowej Rady Doradców Podatkowych oraz Polskiej
Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art.
44, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną
sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę
wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 148.
W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr
58, poz. 515) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 75 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica)
rejestracyjne i nalepka kontrolna są wydawane za opłatą oraz po uiszczeniu
opłaty ewidencyjnej. Opłatę oraz opłatę ewidencyjną pobiera organ dokonujący
rejestracji.”;
2) w art. 77 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1,
wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach
rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.”;
3) w art. 80b:
a) w ust. 1 w pkt 1 dodaje się lit. j) w brzmieniu:
„j) informację o dodatkowym badaniu technicznym, o którym mowa w art.
81 ust. 8 pkt 4, przeprowadzonym po naprawie wynikającej ze zdarzenia
powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej
umowy ubezpieczenia określonego w grupie 3 działu II załącznika
do ustawy o działalności ubezpieczeniowej,”,
b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„1a. W ewidencji gromadzi się także dane i informacje wymagane do dopuszczenia
pojazdu do ruchu oraz informacje o wydawanych dokumentach
i oznaczeniach pojazdu:
1) dane o pojeździe podlegającym rejestracji:
a) przeznaczenie,
b) pojemność i moc silnika,
c) dopuszczalna masa całkowita,
d) dopuszczalna ładowność,
e) liczba osi,
f) największy dopuszczalny nacisk osi,
g) dopuszczalna masa całkowita ciągniętej przyczepy,
h) liczba miejsc,
i) data pierwszej rejestracji za granicą,
j) poprzedni numer rejestracyjny i nazwa organu, który dokonał
rejestracji,
2) informacje o:
a) dowodzie rejestracyjnym – seria, numer oraz data wydania
wtórnika,
b) pozwoleniu czasowym – data ważności, data przedłużenia
ważności, cel wydania, seria, numer oraz data wydania wtórnika,
c) karcie pojazdu – seria, numer oraz data wydania wtórnika,
d) nalepce kontrolnej – data wydania wtórnika,
e) znakach legalizacyjnych – seria, numer oraz data wydania
wtórnika,
f) nalepce na tablice tymczasowe – data wydania wtórnika,
g) wyrejestrowaniu pojazdu – data i przyczyna wyrejestrowania,
h) zbyciu pojazdu – dane nowego właściciela pojazdu,
3) inne dane i informacje stanowiące treść adnotacji urzędowych
zamieszczanych w dokumentach pojazdu zgodnie z ustawą oraz z
odrębnymi przepisami,
4) identyfikator osoby dokonującej w bazie danych zamieszczenia
lub zmiany danych i informacji.”,
c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Dane lub informacje, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a, przekazuje do
ewidencji:
1) wymienione w ust. 1 pkt 1-5 – organ właściwy w sprawach rejestracji
pojazdów, niezwłocznie po zarejestrowaniu pojazdu, oraz –
w przypadkach, o których mowa w pkt 1 lit. h) i j) – także stacja
kontroli pojazdów, która wykonała badanie techniczne pojazdu,
niezwłocznie po jego wykonaniu,
2) wymienione w ust. 1 pkt 6:
a) w lit. a) – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów,
niezwłocznie po dokonaniu zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym,
b) w lit. b) – właściwa jednostka organizacyjna Policji, niezwłocznie
po wystąpieniu tych zdarzeń,
c) w lit. c) – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów,
niezwłocznie po dokonaniu informacji o wystąpieniu tych
zdarzeń,
d) w lit. d) – właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji
Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej albo stacja
kontroli pojazdów, niezwłocznie po dokonaniu tych
czynności,
3) wymienione w ust. 1 pkt 7 – ośrodek informacji określony przepisami
ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych,
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim
Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr 124, poz.
1152), niezwłocznie po ich zaewidencjonowaniu,
4) wymienione w ust. 1a – organ właściwy w sprawach rejestracji
pojazdów, niezwłocznie po ich uzyskaniu.”;
4) w art. 80c w ust. 1 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu:
„9a) Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych,”;
5) w art. 80d:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Opłaty pobrane za udostępnienie danych lub informacji z ewidencji
stanowią przychód środka specjalnego będącego w dyspozycji ministra
właściwego do spraw administracji publicznej i są przeznaczone na finansowanie
wydatków związanych z utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem
centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców.”;
b) dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu:
„3. Opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art.
82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, oraz opłata ewidencyjna, o której
mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych,
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli
Komunikacyjnych, stanowi przychód środka specjalnego, o
którym mowa w ust. 2, i jest przeznaczona na finansowanie wydatków
związanych z utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem centralnej
ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców. Wysokość każdej
opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3,
art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1 nie może przekroczyć równowartości
w złotych 0,5 euro ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego
ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w
dniu wydania rozporządzenia, o którym mowa w ust. 4.
4. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym
do spraw instytucji finansowych, określi, w drodze rozporządzenia:
1) wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2,
art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, oraz sposób
jej wnoszenia,
2) tryb i zasady pobierania, ewidencjonowania, przekazywania i rozliczania
opłaty ewidencyjnej przez organy i podmioty zobowiązane
do jej pobierania,
3) szczegółowe zasady gospodarki finansowej środka specjalnego, o
którym mowa w ust. 2 i 3 oraz w art. 100d ust. 2.
5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić w
szczególności:
1) przypadki uiszczania opłaty ewidencyjnej,
2) zróżnicowaną wysokość opłaty w zależności od rodzaju czynności,
której dokonanie jest uzależnione od jej uiszczenia,
3) koszty związane z funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów
i centralnej ewidencji kierowców,
4) terminy przekazywania i rozliczania opłaty ewidencyjnej przez
organy i podmioty zobowiązane do jej pobierania,
5) obowiązki w zakresie sporządzania planów finansowych obejmujących
przychody i wydatki środka specjalnego.”;
6) w art. 81 w ust. 8 dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
„4) w którym została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego
odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia określonego w grupie 3 i 10 działu II załącznika do ustawy o działalności
ubezpieczeniowej na kwotę przekraczającą 2000 zł.”;
7) w art. 82 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje
do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego
wyniku badania i po uiszczeniu przez właściciela pojazdu opłaty
ewidencyjnej.”;
8) w art. 83 w ust. 6 po wyrazach „o których mowa w ust. 2″ dodaje się wyrazy „i
art. 82 ust. 2,”;
9) w art. 97 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za
opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, starosta właściwy ze względu
na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się, a w uzasadnionych przypadkach
– właściwy ze względu na miejsce czasowego pobytu, z zastrzeżeniem
ust. 2.”;
10) w art. 100d ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Opłaty pobrane za udostępnianie danych z ewidencji stanowią przychód
środka specjalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw
administracji publicznej, o którym mowa w art. 80d ust. 2 i 3, i są przeznaczone
na finansowanie wydatków związanych z utworzeniem, rozwojem i
funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców.”;
11) w art. 150 w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:
„Osoba uprawniona dokonująca wymiany jest obowiązana do uiszczenia
opłaty ewidencyjnej.”.
Art. 149. (uchylony).
Art. 150.
W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z
2001 r. Nr 120, poz. 1298 i Nr 123, poz. 1353 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w art.
20 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw kultury fizycznej i sportu, po zasięgnięciu opinii
Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres
ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania
obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności
pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych
zadań.”.
Art. 151.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U.
Nr 133, poz. 882, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 48, poz. 554, z 2001 r. Nr
41, poz. 465, Nr 98, poz. 1069 i 1070 i Nr 130, poz. 1452 oraz z 2003 r. Nr 41, poz.
361) art. 24 otrzymuje brzmienie:
„Art. 24. 1. Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone
w związku z jego działalnością egzekucyjną, a w przypadku
gdy komornik zatrudnia pracowników, również do zawarcia
umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody,
które mogą zostać wyrządzone działaniem jego pracowników w
związku z postępowaniem egzekucyjnym.
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu
z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej
Rady Komorniczej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania
obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,
biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 152.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2001 r. Nr
55, poz. 578) w art. 10:
1) w ust. 2 skreśla się pkt 2;
2) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw turystyki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby
Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b), termin
powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,
biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 153.
W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 3, poz.
18, Nr 100, poz. 1085, Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 135, poz.
1145 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 103:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Osoba eksploatująca jest obowiązana do zawarcia umowy ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej za wyrządzoną szkodę jądrową. Jeżeli
wypadek jądrowy, oprócz szkody w mieniu lub środowisku, wyrządził
również szkodę na osobie, 10% sumy gwarancyjnej ubezpieczenia
przeznacza się na zabezpieczenie roszczeń z tytułu szkody jądrowej na
osobie.”,
b) w ust. 2:
– wyrazy „kwoty zabezpieczenia przeznaczonego” zastępuje się wyrazami
„sumy gwarancyjnej przeznaczonej”,
– wyrazy „pozostała część zabezpieczenia” zastępuje się wyrazami „pozostała
część sumy gwarancyjnej”,
c) w ust. 3 wyrazy „zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1 i 2″
zastępuje się wyrazami „przez zakład ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy
ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1″,
d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu
opinii Państwowej Agencji Atomistyki oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku
ubezpieczenia oraz minimalną sumę ubezpieczenia, biorąc w szczególności
pod uwagę poszczególne typy obiektów jądrowych, o których
mowa w art. 34.”;
2) w art. 104:
a) w ust. 1 wyrazy „osoby dającej finansowe zabezpieczenie odpowiedzialności
osoby eksploatującej” zastępuje się wyrazami „zakładu ubezpieczeń”,
b) w ust. 2 wyrazy „osoba dająca zabezpieczenie” zastępuje się wyrazami „zakład
ubezpieczeń”.
Art. 154.
W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów
budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 oraz z 2002 r.
Nr 23, poz. 221, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) w art. 6 ust. 3 otrzymuje
brzmienie:
„3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,
po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa
w ust. 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę
gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 155.
W ustawie z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. Nr 49, poz.
509 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) w art. 16 ust. 3 otrzymuje
brzmienie:
„3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby
Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w ust. 2, termin powstania obowiązku
ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod
uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 156.
W ustawie z dnia 6 lipca 2001r. o usługach detektywistycznych (Dz. U. z 2002 r. Nr
12, poz. 110 i Nr 238, poz. 2021) w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby
Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku
ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod
uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 157.
W ustawie z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U.
Nr 113, poz. 1207 i Nr 154, poz. 1801, z 2002 r. Nr 241, poz. 2073 oraz z 2003 r. Nr
45, poz. 391) w art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów zawodów
medycznych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w
ust. 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,
biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań.”.
Art. 158.
W ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130,
poz. 1450 i z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) w art. 10 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby
Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia
obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, termin powstania obowiązku
ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności
pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.
Rozdział 10
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 159.
1. Postępowania dotyczące roszczeń odszkodowawczych wszczęte i niezakończone
przed dniem wejścia w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postępowań dotyczących roszczeń
Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.
3. W sprawach roszczeń Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu
opłat za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego
przepisy ustawy mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po dniu wejścia
ustawy w życie.
Art. 160.
1. Działające na podstawie dotychczasowych przepisów Ubezpieczeniowy Fundusz
Gwarancyjny oraz Polskie Biuro Ubezpieczeń Komunikacyjnych stają się z mocy
prawa Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym i Polskim Biurem
Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy.
2. Pracownicy działających na podstawie dotychczasowych przepisów Ubezpieczeniowego
Funduszu Gwarancyjnego oraz Polskiego Biura Ubezpieczeń Komunikacyjnych
stają się z mocy prawa pracownikami Ubezpieczeniowego Funduszu
Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w rozumieniu
przepisów ustawy.
Art. 161.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych
zmienianych w art. 141-158 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów
wykonawczych, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia ustawy
w życie.
Art. 162.
Przepisy art. 3 ust. 2, rozdziału 5, art. 122 ust. 1 pkt 4 oraz art. 128-134 stosuje się od
dnia uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.
Art. 163.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem:
1) art. 25 ust. 2, art. 95, art. 102-105, art. 123 pkt 1 i 3, art. 124 i 125, art. 127, art.
135 ust. 2 i 3 – w zakresie dotyczącym art. 123 pkt 3 oraz art. 137 ust. 2, które
wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż z dniem uzyskania
członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej;
2) art. 148 pkt 3 lit. c, w zakresie, w którym dotyczy art. 80b ust. 2 pkt 3 ustawy
zmienianej w art. 148, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak
nie później niż z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii
Europejskiej.